<Нӯхӯд>>

ЯК ЗАМОНҲО ШОҲЗОДЕ МЕХОСТ, КИ БО МОЛИКА НИКОҲ КУНАД, АММО БОЯД МОЛИКАИ ҲАҚИҚӢ БУД. Ӯ барои ёфтани яке аз онҳо ба тамоми ҷаҳон сафар кард, аммо дар ҳеҷ куҷо он чизеро, ки мехост, ба даст оварда натавонист. Маликаҳо ба қадри кофӣ буданд, аммо фаҳмидани он ки онҳо ҳақиқӣ ҳастанд ё не, душвор буд. Дар онҳо ҳамеша чизе буд, ки он тавре ки бояд бошад, набуд. Пас, ӯ боз ба хона омад ва ғамгин шуд, зеро хеле мехост, ки як маликаи ҳақиқӣ дошта бошад.

Як бегоҳ тӯфони сахте сар зад; раъду барқ ​​​​ба амал омад ва борон бошиддат борид. Ногаҳон дар дарвозаи шаҳр тақ-тақ шуд ​​ва подшоҳи пир рафт, то онро боз кунад.

Ин маликае буд, ки дар пеши дарвоза истода буд. Аммо, Худоё! Чӣ манзарае буд, ки борон ва шамол ӯро ба назар чунин расонд. Об аз мӯй ва либосҳояш шорида, ба нӯги пойафзолаш ва боз аз пошнаҳояш ҷорӣ шуд. Бо вуҷуди ин, вай гуфт, ки маликаи воқеӣ аст.

«Хуб, мо инро ба зудӣ мефаҳмем», - фикр кард маликаи пир. Аммо вай чизе нагуфт, ба хонаи хоб даромад, тамоми катҳоро аз болои кат гирифт ва як дона нахӯдро дар поён гузошт; сипас бист матрасро гирифта, онҳоро дар болои нахӯд гузошт ва сипас бист кати чӯбӣ дар болои матрасҳо.

Малика маҷбур шуд, ки тамоми шаб дар ин бора хоб кунад. Субҳ аз ӯ пурсиданд, ки чӣ тавр хоб кардааст.

— Оҳ, хеле бад! — гуфт вай. — Ман тамоми шаб қариб чашмонамро напӯшидам. Худо медонад, ки дар бистар чӣ буд, аммо ман рӯи чизе сахт хобида будам, ки тамоми баданам сиёҳу кабуд буд. Ин даҳшатнок аст!

Акнун онҳо медонистанд, ки вай маликаи ҳақиқӣ аст, зеро вай нахӯдро аз бист матрас ва бист кати бо чӯб пӯшонидашуда ламс карда буд.

Ҳеҷ кас ба ҷуз як маликаи воқеӣ наметавонад ин қадар ҳассос бошад.

Пас, шоҳзода ӯро ба занӣ гирифт, зеро акнун медонист, ки маликаи воқеӣ дорад; ва нахӯдро дар осорхона гузоштанд, ки агар касе онро дуздидааст, онро то ҳол дидан мумкин аст.

Ана, ин як ҳикояи воқеӣ аст.